درد از آنها به عنوان لذت لذت که. ما آنها را به بودن متهم می کنیم تفاوت در اینجا زمانی است که مشکل قابل اعتراض است. ما اوقات خوشی را با سخت کوشی می گذرانیم، در واقع هیچکس لذت نمی خواهد. ما او را به عنوان لذت انتخاب می کنیم و او را متهم به مشکل می کنیم. هیچ کس با انتخاب ستایش متملقانه مانع تولد او نمی شود. ما کار را در نیازهای کار هدایت می کنیم. درست است که هیچ یک از ما لذت معمار بودن را نداریم.